La Tana


Federico Aldrovandi
april 30, 2014, 1:12 pm
Filed under: Democratie, Italië, Terreur | Tags: , , , , , , ,

Verhalen over politiefunctionarissen die zichzelf boven de wet stellen, in plaats van het zich kwijten van hun taak, namelijk het beschermen van de burgers aan de hand van een op democratische wijze samengesteld wettelijk kader, verdraag ik heel erg slecht.

De achttienjarige Italiaanse Federico Aldrovandi werd op een nacht in september 2005 vermoord door Italiaanse politiefunctionarissen, die ‘een politie controle uitvoerden’. De bewuste agenten zijn uiteindelijk in 2012 definitief veroordeeld.

Op Wikipedia staat een korte engelstalige samenvatting: https://en.wikipedia.org/wiki/Federico_Aldrovandi 

In 2006 las ik de eerste blog van de moeder van Federico Aldrovandi, en vertaalde die in very steenkolen-english: https://www.indymedia.nl/nl/2006/01/33611.shtml

Gisteren, tijdens een congres van de Italiaanse politievakbond SAP, kregen de voor de moord veroordeelde politieagenten van hun collega’s een staande ovatie met vijf minuten lang applaus. De vakbonden Siulp en Silp-Cgil hebben zich gedistantieerd.

Het is voorpaginanieuws in de Italiaanse kranten. Premier Matteo Renzi belde Federico’s moeder, om te zeggen dat hij en zijn regering solidair met haar zijn. Minister van Binnenlandse Zaken Angelino Alfano volgde hem later gisteravond. Ook de nationale baas van de politie Alessandro Pansa veroordeelde het applaus en sprak zijn solidariteit uit met de moeder van Federico. En schrijver Roberto Saviano vraagt het aftreden van voorzitter Tonelli van de politievakbond SAP, die overigens geen enkel probleem heeft met het applaus. — Tonelli heeft zelfs meegeklapt en zegt vierkant achter zijn collega’s te staan die hun veroordeelde collega’s onschuldig achten. Dat is ook president Napolitano te gortig, die het “een onwaardige kwestie” noemt en in een schrijven aan de moeder van Federico Aldrovandi laat weten de posities van de premier en minister van BiZa te delen.



Protectionisme
november 7, 2007, 3:30 pm
Filed under: Italië, Media | Tags: , ,

Het is wel vier maanden later en grijs en grauw met regen. Geen haar op mijn hoofd die erover denkt erop uit te trekken. Er is ook bepaald geen reden voor. Bovendien lijkt het droevig weinig uit te maken of je als journalist eventueel verre en lastige paden betreedt. Het gaat niet om exclusiviteit van het materiaal, of hoe het bij elkaar gesprokkeld is, hoeveel moeite en tijd erin zit. Nee.

Het gaat erom aan welke kant van de deur je staat. Redacteursdeuren. Of je binnen of buiten het netwerk staat van gecontracteerden. En amici wel te verstaan.

Gelukkig zijn de afwijzingen complimenteus: “Uw onderwerp is prachtig, maar we hebben ons eigen netwerk…”

Intussen stapel ik mogelijke onderwerpen.

Italië heeft mijn volle aandacht weer. Terwijl in dat land de nationale verontwaardiging pas flink werd opgezweept nadat een Roemeen een vrouw had mishandeld, beroofd en verkracht, vielen er zo nog een paar doden in de laars.

Meredith Kercher, een engelse studente werd in haar flat in Perugia gevonden met doorgesneden keel. Die zaak krijgt aandacht. Er zijn een vriendin en twee mannen bij betrokken. Meredith, zo duiden de onderzoekers, wilde waarschijnlijk niet mee doen aan een sexspelletje.

In Rome werd op 26 oktober een Duitse gids, de jonge Sandra Honike, in Hotel L’Ergife in Rome dood gevonden. Ze was verkracht. Een werknemer van het hotel, een Tunesiër is in dit verband aangehouden.

Maar het gaat mij om een andere zaak die geen enkele publiciteit krijgt. Ook hier gaat het om iemand die door geweld om het leven kwam, zo bleek uit de autopsie.

Aldo Bianzino (54), timmerman, stierf in de nacht van 13 en 14 oktober in de gevangenis Capanne van Perugia waar hij vastzat omdat hij twee marihuana planten in bezit had voor eigen gebruik. Op zijn lichaam zijn geen duidelijke externe sporen van geweld gevonden, maar volgens de autopsie had Aldo vier hersenbloedingen, scheuren in zijn lever, en twee gebroken ribben. Aldo was samen met zijn vriendin Roberta gearresteerd. Ze hadden een advokaat gezien. Pas bij het betreden van de gevangenis werd het stel gescheiden. Met Aldo was tot op dat moment alles in orde. Tegen de advokaat had hij gezegd bezorgd te zijn over zijn vriendin.

Aldo had tot die dag geen ervaringen met de politie. De enige – fatale – dag die hij ooit in een cel doorbracht, zat hij in isolement.
Tien dagen na de dood van Aldo hebben zijn vriendin, noch zijn drie kinderen, noch andere familie zijn lijk mogen zien.

De zaak van Aldo Bianzino deed me meteen toen ik er over hoorde denken aan de zaak van Federico Aldrovandi, die plotsklaps in het holst van een september nacht omkwam. Bij zijn dood is politie betrokken. Het proces speelt nu.