La Tana


De houdgreep van Andreotti

Bij de dood van Giulio Andreotti:

Raadsel: wie heeft er meer processen – wegens mafia – tegen zich gehad? Andreotti, bijgenaamd Beëlzebub? Bunga-bunga-Berlusconi? En hoeveel en welke strafprocessen hebben werkelijk iets opgeleverd in termen van consequenties voor de strafbaar bevonden politieke leiders? Beide ‘staatsmannen’ hielden – en B. nog steeds – het Italiaanse land, de politiek en het rechtssysteem in een houdgreep. Er zit een lijn in.

Andreotti - Corr - pistola

Pier Paolo Pasolini definieerde in een brief die in 1975 in het weekblad ‘Il Mondo’ werd gepubliceerd, het Palazzo (bijnaam voor het Italiaanse Binnenhof) als zetel van een oligarchische mafia, die hij beschuldigde van een veelheid van misdrijven, waaronder het afdekken van de bloedbaden van Milaan, Brescia en Bologna. Pasolini hield het Palazzo verantwoordelijk voor de progressieve morele en antropologische degradatie van de Italianen. Pasolini zei dat er een strafproces moest komen tegen een aantal machtige Italiaanse voormannen, onder wie Andreotti. Pasolini’s artikel eindigt zo:

“Zonder een strafproces is het nutteloos te hopen dat er iets te doen is voor ons land. Het is duidelijk dat de respectabiliteit van enkele christendemocraten (Moro, Zaccagnini) of het moreel van de communisten tot niets leidt.”

Bij een van de indrukwekkende processen tegen Andreotti als politiek contact in Rome van Cosa Nostra zat ik in de ‘aula-bunker’ van Rome. De mafioso die de bom tot ontsteking bracht waarmee antimafia rechter Giovanni Falcone werd opgeblazen trad op als kroongetuige tegen Andreotti:

‘U verru’, het varken, treedt op als kroongetuige tegen ex-premier Andreotti 

Andreotti zit gedurende het proces in de beklaagdenbank en vertrekt zoals gewoonlijk geen krimp. Hij schrijft verhaaltjes, vertelt hij. “Ik zou niet weten hoe ik anders mijn advocaten zou moeten betalen.”

Interessant is wel dat ook Berlusconi zich nu wendt tot advocaat Franco Coppi, redder van hopeloze zaken voor (meestal, maar niet altijd) machtige personages.

Advertenties


Eyes Wide Shut

Afbeelding

De openbaar aanklager in het beruchte ‘Ruby-proces’ tegen Berlusconi, noemt de pogingen van mafiavriend, bungabunga-vrijmetselaar en ex-premier van Italië, Silvio Berlusconi om vandaag geen acte de présence te geven in de rechtbank van Milaan, wegens een ontsteking aan zijn oogvlies, een “escalation of medical certificates”.

Het persburo Ansa beschrijft hoe Boccassini een serie ontvangen faxen noemt. In de eerste van 6 maart meldde Berlusconi niet naar de zitting te kunnen komen omdat de ‘verkiezingsresultaten en de politieke situatie’ moesten worden geanalyseerd. Op 7 maart ontving de openbaar aanklager een tweede fax waarin als ‘legitieme belemmering’ wordt opgevoerd dat Berlusconi wegens gezondheidsproblemen was verhinderd. In dezelfde fax worden de eerder opgevoerde redenen (verkiezingen en politieke situatie) teruggetrokken. Bijgevoegde documentatie van 5 maart kwam van de oogkliniek van het San Raffaele ziekenhuis in Milaan (welke arts is er nu weer omgekocht c.q. gechanteerd?) dat Berlusconi aan een, jawel, bilaterale, oogontsteking lijdt. En ‘minstens’ 7 dagen rust moet houden. In weer een volgende fax stelt dat Berlusconi vanwege deze ‘uveïtis’ een week in het duister moet leven. In een laatste fax worden de ernstige consequenties van de kwaal nog eens benadrukt.

“Ik ben geen medicus”, zegt aanklager Boccassini, “maar op de consequenties van een dergelijke pathologie had een serieuze medicus al meteen moeten wijzen. Er heeft een escalatie van certificaten plaatsgevonden met het doel de zitting vandaag niet door te laten gaan.” De aanklager zegt zich te baseren op “een voorafgaande geschiedenis waarin Berlusconi een dergelijke strategie heeft toegepast.” Dus of Berlusconi maar wil komen opdagen, de smoezen worden door Boccassini niet geaccepteerd.



P&W: vrouwentafel

Memorabel + for the record: vrouwentafel met 1 Marsman, bij Pauw&Witteman

07nov2011



Telefoontap
oktober 18, 2011, 11:27 pm
Filed under: Democratie, Italië, persvrijheid | Tags: , , ,

Nog geen twee dagen na de ‘occupy’ demonstratie van rond de 200.000 mensen in Rome, waarin een paar honderd woeste ‘Black-Blockers’ de media en politieke aandacht opeisen, publiceert de krant La Repubblica in al dit rumoer een telefoontap van een gesprek tussen premier Berlusconi en Valter Lavitola, een ondernemer uit Salerno.

Lavitola verblijft volgens de laatste berichten in Panama, op de vlucht voor de Italiaanse Justitie vanwege zijn betrokkenheid bij het nogal duizelingwekkende circus van pooiers en drugshandelaren dat Berlusconi om zich heen heeft verzameld.

In het telefoongesprek dat plaatsvond in oktober 2009 roept Berlusconi op tot een “echte revolutie”. Het gesprek is afgetapt op last van de rechtbank in Pescara in verband met een onderzoek naar de fondsen van het blad Avanti. Het gesprek staat op een cd en maakt deel uit van de openbare stukken in de rechtszaak.

Uit het telefoongesprek, zoals gepubliceerd door Repubblica:

B. “Ik tel niet mee… Hoe belangrijk denk je dat ik ben… Heb je gezien dat het Constitutionele Hof heeft gezegd dat ik precies ben als de andere ministers… en dus geen andere bescherming nodig heb… Laten we het duidelijk stellen, de situatie in Italië is als volgt: de mensen tellen geen reet… Het parlement telt geen reet… We zijn in de greep van linkse rechters, zowel wat het straf- als het civiele recht betreft, ze steunen op Dagblad La Repubblica en alle linkse kranten en de buitenlandse pers…

L. “Ze hebben ons bij de ballen…”

B. “En dan, als er in het parlement iets wordt besloten waar links het niet mee eens is komt de President van de Republiek tussenbeide en laat het voorlopig niet uitvoeren… zoals met de wet op de telefoontaps… dan gaat alles naar de Hoge Raad, die ze hebben bezet, en met elf rechters wijzen ze het af. Berlusconi staat voor schut, wordt getiranniseerd, als hij naar de rechtbank gaat om gerechtigheid te vragen omdat ze hem hebben uitgemaakt voor hansworst… Berlusconi gaat naar Messina, werkt de hele ochtend om de huizen weer op te bouwen, gaat naar de kerk en staat drie uur op zijn benen voor de lijkkisten, met dat been dat hem pijn doet. Omhelst iedereen die hij moet omhelzen omdat ze geliefden hebben verloren etcetera… Dan gaat hij van de kerk naar zijn auto en daar wordt hij omringd door 15 jongeren aan de ene en aan de andere kant die hem zeggen “moordenaar”, “klungel”, “schande”, “ga weg” “ga naar huis”, en er gebeurt helemaal niets. Ik ga naar een advocaat en zeg “ik wil deze types aanklagen” en de advocaat zegt “u wilt alleen maar geld en tijd verliezen”. En dan wanneer Berlusconi wordt aangevallen door de pers, ik zeg niet dat ik een aanklacht indien, maar ik vraag simpelweg een schadevergoeding om deze kranten te laten inzien dat ze niet zo kunnen doorgaan, en zich onbewapend richt tot die civiele magistratuur die hem vijandig is gezind en daar zegt “als ik bij toeval een eerlijke rechter vind en de zaak win, wat ik dan aan schadevergoeding mee naar huis neem aan een liefdadigheidsinstelling zal geven” … ze je zeggen dat er geen persvrijheid is, dat hij een dictator is en ze brengen het Europese parlement er toe te discussiëren en stemmen over de persvrijheid in Italië… dan begrijp je dat in deze situatie: of ik treed af, wat ook een mogelijkheid zou zijn gezien ik me niet zo goed voel en waar ik over nadenk, of we maken revolutie, maar de echte revolutie… We brengen miljoenen mensen op straat, we elimineren het gerechtshof in Milaan, we bezetten La Repubblica, dat soort dingen, er is geen alternatief…”

L. “President, als u me toestaat, laten we de eerste optie vergeten om een of twee redenen: een, het land wordt zo kapot gemaakt, twee ze snijden u in fijne plakjes zoals die… hoe heet ’t ook weer… de bresaola wordt dubbeldik, en niet alleen u, iedereen die…“

B. “We zien elkaar vrijdag, ciao”.

L. “Een kus, bedankt, goede reis”.



Kwaaie protesten
oktober 14, 2011, 2:28 pm
Filed under: Democratie, Italië | Tags: , , , , ,


‘Executiepeloton’

Antimafia rechter Nino Di Matteo  heeft Totò Cuffaro, de ex-Regio president van Sicilië aangeklaagd wegens ‘externe steun in mafiose vereniging’. Vijf februari zal de eerste zitting zijn.

Di Matteo, (48), leeft sinds 16 jaar onder bescherming. “Ontberingen en opofferingen maken deel uit van het beroep dat ik heb gekozen” zegt hij, maar er zit een maar aan vast, die de conditie van de Italiaanse magistraten in deze tijd anders maakt: “Sinds een paar jaar is het gewoonte geworden voor mannen die deel uitmaken van de instituties, en journalisten, om te zeggen dat de magistraten zijn gepolitiseerd (Berlusconi riep dit vanaf het podium in Milaan, in de toespraak die hij hield net voordat hij de ‘mini-Dom’ in zijn gezicht kreeg), ontspoord, dat ze het slechte willen voor de anderen, tot zelfs de geuite beschuldiging dat de magistraten een ‘executiepeloton’ zijn.”

Ook dat laatste zei Silvio B. himself, als reden waarom hij afgelopen week niet op kwam dagen voor een van de processen waarin hij is aangeklaagd.

bron: Il Fatto Quotidiano

Een artikel vandaag in Dagblad La Repubblica beschrijft dat de magistraten zich bezinnen op actie tegen het “processus interruptus” (voor het zingen de rechtszaal uit).
Misschien gaan ze deze week met zijn allen in zwarte toga’s en met de Italiaanse Constitutie in de hand, zichtbaar protesteren tijdens de opening van het nieuwe juridische jaar.



mafiosi van de straat
januari 11, 2010, 2:00 pm
Filed under: 'nDrangheta, camorra, Italië, Mafia | Tags: , ,

Weer lees ik een zoveelste bevestiging dat de ‘strijd’ van de regering Berlusconi niet echt is, omdat die zich niet tegen de bovenste lagen van de mafia richt. Misschien ook leuk voor Bram Moszkowicz om zich iets beter op de hoogte te stellen van de feiten, die hem bij deze als het ware aan komen waaien.

«Più chiaro di così non si può. Ci lasciano prendere solo i piccoli boss di strada».

Gian Carlo Caselli heeft ook een boek geschreven. Het is het zoveelste boek dat is geschreven door een Italiaanse anti-mafia magistraat.

Waarom ontpoppen de Italiaanse magistraten zich steeds vaker als boekenschrijvers? Is het omdat het Italiaanse recht zodanig wordt tegengewerkt dat juridische veroordelingen niet kunnen volstaan? Ofwel: ‘laat het recht spreken’ is er  een eufemisme?

Voor Gian Carlo Caselli is de vraagstelling ook een constatering: “Duidelijker kan het niet worden. Ze laten ons alleen de mafiosi van de straat arresteren.”