La Tana


premier in loopgraaf
oktober 14, 2009, 10:04 pm
Filed under: Democratie, Italië, Media | Tags:

Discussie in L’espresso: Is het in Italië tijd voor een nieuw CLN?

DSCN0166

In 1943 verenigden alle antifascisten zich – van de monarchisten tot de communisten, van de liberalen tot de katholieken – om zich te bevrijden van Mussolini. Heeft een grote alliantie tegen Berlusconi op dit moment zin?

Onder de politieke beroepsbeoefenaars praat er niemand over, in ieder geval niet openlijk. De enige die het aanstipte was Pierferdinando Casini die het – op de korte termijn – subiet uitsloot: “Een nieuw CLN tegen Berlusconi nu, zou niets anders teweeg brengen dan een versterking van de actuele regering,” aldus de ex-voorzitter van de Kamer.

Het CLN – Comité van Nationale Bevrijding – was de grote alliantie waar het verzet tegen Mussolini en de Duitsers zich op had gebaseerd.

Ontstaan in september 1943, en samengesteld uit bijna alle anti-fascistische krachten uit die tijd, van de liberalen tot de communisten, van de katholieke volkspartij tot de ‘azionisti‘, van socialisten tot monarchisten. Een ervaring van nationale eenheid in een fase van grote nood.

Wie er vandaag over praten zijn eerder de partijmilitanten, dan de top van die partijen. Er is geen fascisme, en gelukkig ook geen burgeroorlog. Maar de premier heeft zich verschanst in een bunker die bestaat uit beledigingen, dossiers, persoonlijke aanvallen, terreur van verraad, pogingen om de Constitutie geweld aan te doen, en projecten om die te veranderen om zich te verzekeren van zijn ‘macht voor het leven’. En hij heeft een gehomologeerde televisieve informatievoorziening tot zijn dienst, die de premier wil gebruiken om er nieuwe autocratische normen doorheen te jagen.

En bij de oppositie is iets heel anders gaande dan eenheid van intenties. Casini en de Udc spelen solitair. Di Pietro doet aan harde oppositie maar wint slechts persoonlijke consensus. De Pd is ten prooi gevallen aan de pre-congressuele scheuringen. En Radicaal links is uiteindelijk verticaal verdeeld tussen een deel dat een alternatief wil construeren samen met de Pd (de groep Sinistra e Libertà) en een ander dat het eeuwige antagonisme heeft verkozen (Rifondazione).

En toch mankeert het ook binnen de parlementaire meerderheid niet aan signalen van aardverschuivingen: terwijl er aan de ene kant leiders zijn die hun helmen hebben opgezet om de capo in de loopgraaf te beschermen (zoals Brunetta, Verdini, Capezzone etc.) zijn er aan de andere kant figuren die zich min of meer in stilte op een vrijere baan begeven zoals Letta, Tremonti, Fini, en Pisanu.

In andere tijden wisten mannen als De Gasperi, Togliatti, Nenni, La Malfa en Parri krachten te verenigen die mijlenver van elkaar af stonden in een gezamenlijke beweging.

Is zoiets een mogelijke hypothese in het huidige Italië?

Kan er een grote alliantie van oppositie ontstaan die in staat is om Berlusconi in de stemlokalen te verslaan, en die een regering van nationale eenheid kan maken tot aan Berlusconi’s definitieve nederlaag, om de normale democratische afwisseling tussen rechts en links te heroveren, opdat het belangenconflict en de subversieve pogingen van deze tijden nog slechts herinneringen zullen zijn?

Advertenties

Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: