La Tana


Clam-des-tinus
mei 16, 2009, 12:07 am
Filed under: Europa, Italië, Migratie | Tags:

door Marco Rovelli op Nazione Indiana

Clandestino, clam-des-tinus. Dat wat voor de dag verborgen is, en het licht haat. Die in de schaduw zit. De opening van de hinderlaag, daar aan het eind van de zwarte gang, een film van Lynch. De zwarte man, unheimlich. Zanderige man: Enter sandman. Exit light. Enter night.

DeadKennedys80
Jij, clandestien, je bent een delinquent. Je onzichtbaarheid, je conditie van onbestaan, geproduceerd door het recht, vanaf vandaag door het recht bestraft. Wat een geweldig spel van prestige. En wat een wonderbaarlijke knecht ben jij, clandestien. Je dient ons, we bedienen ons van je, en we zeggen het niet. Als een hand voor een schandaal zorgt, moet die worden afgehakt. Hoeveel delen van Italië zouden er vandaag afgehakt moeten worden?

Ik bevind me omringd door de gewoonlijke oude nieuwe monsters, machtiger nu. De werkelijkheid ligt in hun handen, ze doen haar kapseizen, ze doen de woorden kapseizen, en vermonsteren ze. In de werkelijk gekapseisde wereld is de waarheid een moment van het valse. De show gaat door, een boot wordt gestopt, stuurboord omgeslagen, geloosd nu, naar de omgekeerde wereld van de velden en van de woestijn, een kleine opoffering als teken van onontkoombaarheid, kijk me in mijn ogen lazarus, kijk me aan en drink het wit van mijn pupillen, laat je verzwelgen, kijk me aan en ga weer slapen, het onbetaalbare publiek applaudisseert en keert terug naar zijn onbetaalbare afwezigheid. Tekens, in de rondte niets anders dan tekenen van afwezigheid. Hoofd in het zand.
En boven (de wereld staat echt op zijn kop), het zandmannetje dat bezwijkt onder de woestijnzon waarheen hij is teruggejaagd. Niet te zien is, die verblindende zon, het hoofd in het zand! Het spektakel is zand dat de werkelijkheid occulteert, en het door duisternis verblinde hoofd ziet het zand niet.

Er is geen lucht, hier. Hier draait men dol. Een beweging zonder grip op de dingen, die alleen rumoer maakt, effect Larsen. Woorden die om zichzelf heendraaien, en die de een op de ander groeien, superfetazione tumorale. Een groot bewustzijnsapparaat dat produceert, slapeloosheid, monsters. Ja, ik weet het, het is alleen maar de door deze bedrieglijkheid geproduceerde nachtmerrie, het is dit reële illusoir dat het van me wint en me iedere hoop ontneemt.
En ja, ik weet dat ik nooit op zal houden woorden te produceren, de woorden zijn dingen die op de lange termijn een andere werkelijkheid produceren, maar nu is dit werkelijke illusoir te sterk, en vermonstert mijn woorden, die me niet voorkomen als evangelie, maar als apocalypsen. Ik ben overrompeld door dit echte illusoir dat niet ziet en verblindt met duisternis. Dat een clandestien van me maakt.

Ik kondig mijn overrompeling aan, alleen zo kan ik weer opstaan, weer beginnen met praten.

Now I lay me down to sleep.

Met het licht word ik weer wakker.

Hoofd omhoog. Su la testa.

Advertenties

1 reactie so far
Plaats een reactie

Che bella cosa, grazie!

Reactie door marco rovelli




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: