La Tana


Een macabere choreografie

Dit schreef ik in oktober 2003, over mezelf en een akkefietje in 2002.

Waarom richt de woede zich keer op keer op vrouwen?

Ik sta graag open voor vele manieren van menselijk bestaan, maar niet zo open dat mijn hersens eruit vallen. En ik word al wat simpel na een paar van deze akkefietjes.

Daar gaan we weer: Marokkaanse jongens zijn wederom dagelijks onderwerp van discussie. Meer dan een jaar geleden schreef De Groene Amsterdammer dat het weer rustig was op Station Lelylaan. Behalve na vijven als de vrij speciale beveiligingsdienst To Serve & Protect naar huis gaat. Dat veranderde iets, hun dagrooster loopt nu van 13.00 tot 21.00 uur.

Minister Remkes noemde een paar weken terug: “Een probleemplek als Station Lelylaan”. Hij kreeg daarop kritiek en nam zijn woorden terug. Wat mij betreft had dat niet gehoeven. Voor je rust is het beter Station Lelylaan te mijden. Hoewel, het schijnt inderdaad beter te gaan wanneer de bewakingsdienst To Protect & Serve zich er ophoudt. Maar hun mandaat omvat alleen de ruimtes binnen de stations, dus bij de fietsenstalling en de tramhaltes blijft het slecht vertoeven.

Mezelf overkwam het op een vrijdagavond begin juni vorig jaar [02]. Ik stapte uit de tram bij Station Lelylaan. Als uit het niets werden een paar rotopmerkingen naar mijn hoofd geslingerd en: “Je bent een dronken vrouw!” Nog voor ik me had omgedraaid om de schreeuwer in het vizier te krijgen raakte een keiharde schop mijn rechterknieholte. Ik verloor mijn evenwicht. De volgende trap raakte links mijn kaak, keel en oor. Meer trappen volgden. Ze hadden mooie nieuwe schoenen aan met puntneuzen, ze waren met zijn tweeën, en ze waren Marokkaanse jongens.

Toen ze wegrenden lag ik uitgesmeerd over de stoep en belde 112. Na bijna een kwartier kwamen twee agenten van bureau Meer en Vaart. Bepaald in de war en in paniek door het voorval, merkte ik dat de twee zich vreemd gedroegen. Ze schreven niets op, grijnsden schutterig, boden geen hulp. Ik vroeg hen waarom ze niets noteerden: “Dit is toch het heisa-station Lelylaan?”.

De volgende dag belde ik naar politiebureau Meer en Vaart. In het korte telefoongesprek bleek dat het incident niet was geregistreerd. Dus strompelde ik een paar dagen later naar het bureau voor het indienen van een aanklacht en ook om melding te maken van het eigenaardige gedrag van de politie. Ik kreeg 75 foto’s te zien van jongens met Marokkaanse en Turkse gezichten en herkende niemand.

Vervolgens diende ik een klacht in bij het Klachtenbureau Politieoptreden, dat intussen bijna is wegbezuinigd. Dat heeft niets uitgehaald. De betreffende agenten gingen lijnrecht tegen mijn verhaal in. Na driekwart jaar werd mijn klacht ongegrond verklaard, met ondertekening van ons burgervader Job Cohen.

Ik dacht erover de nationale Ombudsman in te schakelen, maar het epistel met kopieën van briefwisselingen en verbalen haalde de brievenbus niet. Genoeg hebbend van het hele verhaal stopte ik de epistels in een onderste map. De bittere nasmaak blijft.

Nu is het meer dan een jaar later, oktober 2003.

Ik neem 15 oktober de trein vanaf Station Lelylaan. De setting is hetzelfde, maar nu is het vroeg in de middag. Als ik er kom aangefietst staan bij de fietsenstalling van het station vier Marokkaanse jongens. Eén kort moment denk ik één van hen te herkennen als een van mijn belagers van vorig jaar. Ik kijk hem aan terwijl ik langsrijd. Meteen beginnen ze collectief te schelden. Ik zeg niets. Ze gaan nogal energiek tekeer: “Kankerhoer, joden-dit-en-dat (in verschillende negatieve combinaties), junk.” En dan: “Je bent een dronken vrouw.” Op dat moment klikte er iets in mijn hoofd. Het was vroeg in de middag, iets na tweeën. Destijds was ik niet dronken en nu was dat nog onwaarschijnlijker, voor zover dat er al iets toe doet. Waarom riep die jongen dat? De kans dat het dezelfde persoon was als een jaar daarvoor won in waarschijnlijkheid. De jongens scholden nog steeds, hard, agressief, bedreigend. Ik riep terug, alles beter dan zwijgen: “Stelletje idioten!” En ik riep dat ik een jaar eerder door types als zij in elkaar was getrapt en dat ik het niet pikte dat ze me angst aan wilden jagen. Daarna leek het wel zo wijs het station in te rennen.

Daar liepen twee mensen van de vrij speciale beveiligingsdienst To Serve and Protect, sinds een paar jaar opgericht door Marvin Irion. Wat over mijn toeren vertelde ik hen te worden bedreigd door het groepje jongens buiten. We liepen erheen, maar terwijl de vrouw op hen afstapte, bleven de man en ik wat achter. De vrouw sprak ze aan, de jongens wezen en riepen, ik hield me niet in en riep terug. De beveiligingsman nam me mee het station in, ik kocht een kaartje en hij vergezelde me tot op het perron.

Daar kwam later de vrouw ook. Zij vertelde dat de avond ervoor op het station flinke knok was uitgebroken: “Het is een puinhoop geweest!”

Een paar dagen later bel ik Marvin Irion, baas en oprichter van To Protect & Serve, met de vraag of er wel iets veranderde in het afgelopen jaar.

Irion toont zich helemaal niet optimistisch, hij constateert dat de door hem opgerichte Protect & Serve op allerlei manieren wordt tegengewerkt: “Ik ben een lastig iemand, ik zeg precies hoe de dingen zitten. Maar ik vraag me intussen af of het wel in de bedoeling ligt een oplossing te vinden voor de problemen. Wij werken volgens een eigen filosofie en methodiek. De samenwerking binnen ons bedrijf is horizontaal en we praten net zo met elkaar als met de boefjes op straat. We zijn naast bewakers ook een soort sociaal werkers. Protect&Serve bestaat uit voor 60% uit allochtonen, ik ben een neger en bij mij werken vijf Marokkanen. Die hebben het niet gemakkelijk op de arbeidsmarkt. Ik kan wel begrijpen dat Uitzendbureau’s Marokkanen de deur wijzen met een of andere smoes. Ik keur het niet goed, maar het gebeurt regelmatig. Marokkanen lijken een beetje als zondebok te fungeren nu. Niemand lijkt een echte oplossing te willen. Ons werk is vrij succesvol en soms ben ik ook verrast dat we groepen Marokkanen rustig krijgen. Nu gebeurt er op de vier Amsterdamse stations waar wij aanwezig zijn, vrij weinig. Wekelijks krijgen we daar mailtjes over, dat het beter gaat als wij er zijn, maar dat de ellende weer uitbreekt als we ’s avonds om negen uur vertrekken.”

Op de vraag hoe de samenwerking met de stuurgroep nu gaat en of hij antwoord kreeg op zijn brief naar burgemeester Cohen waarvan gewag wordt gemaakt in het artikel in De Groene Amsterdammer van 15 juni vorig jaar, en een brief die hij stuurde naar politiecommissaris Kuipers, antwoordt Irion: “Ik had daar wel een reactie op verwacht. Nooit iets van de heren vernomen. Van Heest heeft wel Kamervragen gesteld maar hield daar al snel weer mee op en liet niets meer van zich horen. De stadsdeelraadvoorzitter van Slotervaart, Henk Goettsch, stuurde ik een brief met een uitnodiging voor een gesprek, maar ook daar heb ik geen reactie op gekregen, hij lijkt alles te blokkeren wat Protect & Serve doet.”

Marvin Irion vindt dat de politici zijn dienst moeten betrekken bij de discussies die spelen rond de vooral Marokkaanse jongens, gezien de successen die zij bereiken. Hij stuurde ook Wouter Bos een brief.

Irion: “Wouter Bos zag ik in Het Lagerhuis. Het was verkiezingstijd en in het debat had hij het over ons. Maar toen Bos op Station Lelylaan kwam, sprak hij ons niet aan. Dat deed ik dus maar wel en hij liet weten dat we contact met hem konden opnemen via zijn vrouw, die bij Het Lagerhuis werkt. Drie weken geleden maakte ik daar voor het eerst gebruik van en ik schreef hem een brief waarin het over de vraag gaat waarom er nooit een politicus is geweest die ons de vraag heeft gesteld hoe wij ons werk voor elkaar krijgen. Waarom het ons goed af gaat en wat wij aan wijsheid in kunnen brengen. Op die brief kreeg ik ook nog geen antwoord. Wij kunnen het aan, zéker als andere partijen zich erin mengen. Waarom belt niemand ons dan op?”

In weerwil van pogingen tot onderlinge samenwerking en uitwisseling van ervaringen en kennis ziet Irion dat zijn bedrijf wordt tegengewerkt: “Het heeft er alles van weg dat we niet worden gewenst en als het aan de politiek had gelegen dan bestonden we al niet meer. Er is van alles aan gedaan om ons een kopje kleiner te maken. De samenwerking met haast alle partijen uit de stuurgroep is nog even slecht als vorig jaar. Eigen agenda’s zijn daarin een groot probleem. De politiek baalt als een stekker dat het ons zo goed afgaat. En als de politie dan zo vaak hoort dat het nergens op lijkt wat ze doen. Wij laten ons niet leiden door de politie, we zijn er geen verlengstuk van hoewel er soms samenwerking is. Maar laatst was er een incident en de politie gaf geen gehoor. Toen hebben we de spoorwegpolitie geroepen, die reageerde met: ‘Zeg jullie zijn toch zo groot en sterk, redt jullie zelf maar.’”

Irion legt de oorzaak bij de politiek: “Die geeft onduidelijke signalen af. Op het Mercatorplein ging die Marokkaan tekeer, ook tegen de politie die hem doodschoot. Later keken Marokkanen wel raar op dat Cohen nota bene bij de ouders van die jongen op de koffie ging. Terwijl er zeker Marokkanen in die buurt zijn die eerder zo’n bezoekje verdienen omdat ze de boel en hun kinderen toch bij elkaar weten te houden terwijl ze het enorm moeilijk hebben.”

Positieve berichten over de Amsterdamse politiek heeft Irion weinig: “Rob Oudkerk schreeuwt wel eens wat en heeft wel ideeën, maar er komt meestal niets van terecht. Nu heeft hij het over toezichthouders in de buurten, maar er is niet eens geld voor stadswachten! Het is de gewoonlijke pot nat. En nu worden oplossingen gezocht in heropvoedingskampen. Daar bestaan er twee van. Dat is natuurlijk niet genoeg. En de Buurtvaders zijn leuk tot op een bepaalde hoogte, maar het blijven vaders en ze zullen niet snel iemand aangeven. En politici moeten niet zeggen over de Marokkanen dat het een kleine groep is, want het is een grote groep”, aldus Irion.

Het is niet rustig op Station Lelylaan, het is ook niet rustig in De Pijp, of in Slotervaart. En het lijkt helemaal niet moeilijk een langere lijst te maken van plekken en ‘incidenten’ die ruiken naar de onrust van latente agressie.

Zoals de ontwikkelingen gaan lijkt het de logica van een simpele aftelsom te volgen. Een macabere choreografie die op het onstuitbare ritme van actie en reactie verloopt. Ik vraag me ernstig af wat voor gesprekken er plaats vinden in de huizen van deze jongens. Wat is een goed mens volgens de eigen private huiselijke moraal? Wat leren ze van hun vaders? Wat voor wijsheden worden hen bijgebracht door hun moeders? Waarom richt de woede zich keer op keer op vrouwen?

Ik sta graag open voor vele manieren van menselijk bestaan, maar niet zo open dat mijn hersens eruit vallen. En ik word al wat simpel na een paar van deze akkefietjes.

Het stuk over teruggekeerde rust op Station Lelylaan van vorig jaar in De Groene Amsterdammer kwam juist uit in de week dat ik niet kon lopen door de opgelopen schoppen. Ik kwam er al niet vaak meer. Ik zal er nu wegblijven want ik denk dat het er pas rustig wordt als het station wordt gesloten en als hangplek gaat dienen voor Marokkaanse jongens. Laat de trein er doorrijden. Laat de tram er niet meer stoppen. Laat de camera’s maar hangen. Laat de vrouwen er wegblijven.

Terwijl de discussie niet meer uit de dagelijkse nationale berichtgeving is weg te denken, komt ook Abu Jaja nog even langs bij de presentator met de verwarde haren in de verwarde actualiteitenrubriek van het verwarde land.

“Van de 1500 criminele jongeren, zijn er 1200 met Marokkaanse achtergrond.” zegt Jeroen Pauw. Maar voor het probleem heeft ook Jaja een oplossing, Jaja: “Wij willen gewoon islamitische standpunten naar buiten brengen. De Islam keurt dit niet goed. Maar wij spreken van islamitisch ontwaken.”

Advertenties

Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: