La Tana


Rita Borsellino
augustus 16, 2018, 11:21 am
Filed under: Democratie, Italië, Mafia

RITA BORSELLINO, PALERMO [1945-2018]

Er is teveel geklets over mafiose codes, en hun ‘respect’ ten aanzien van kinderen of vrouwen bijvoorbeeld. Daar is niets van waar. Als je de criminele geschiedenis van de mafia leest begrijp je dat het grote kletskoek is die vooral de mafia goed uitkomt. Eer en respect. Dat zijn ònze termen en ik eis die op.

De aanslagen op Falcone en Borsellino hebben àlles, mezelf en de manier waarop ik de dingen zie en mijn omgang met anderen, essentieel veranderd. Ik was erg timide, zeer gereserveerd en gesloten in mijn privéleven. Paolo’s activiteiten volgde ik aandachtig, hij was mijn grote referentiepunt. Na de dood van rechter Giovanni Falcone voelde ik me heel dicht bij hem. We voelden de druk van het grote gevaar dat hij liep. Paolo bereidde ons voor.

Hij zei “wanneer ze me zullen doden” en niet “als ze me zullen doden.”

De aanslag op Via D’Amelio kwam zeker niet onverwacht. Ik woonde daar ook en door de explosie was mijn huis vernietigd. Omdat ik mijn eigen plek kwijt was werd ik onderdeel van de rebellie en bewustwording. Mijn moeder zei: “Praat over Paolo, opdat hij niet wordt vergeten.” Dàt, en de woede, duwde me vooruit. Uit de noodzaak om te communiceren met de anderen leerde ik mijn verlegenheid te overwinnen. Ik wilde Paolo’s droom over gerechtigheid realiseren. En langzamerhand veranderden die keuzes mijn leven en karakter diepgaand. Bijna zonder het door te hebben. Alsof het leven voor je kiest.

De mislukte aanslag van 1993 op het Olympisch Stadion in Rome was bedoeld als een zeer bloedige aanslag. Daarna heeft de mafia geen gewelddadige aanslagen meer gepleegd tegen de staat. Hoe kan dat? De mafia ziet niet zomaar ergens van af want bij de mafia bestaat die houding helemaal niet. Dus moet er iets tussen gekomen zijn. Na de aanslagen van 1993 gebeurde er iets waarnaar veel onderzoek is. Was er een pakt? Onderhandelingen? De mafia veranderde van strategie, transformeerde zich en trok de verhoudingen strakker in de vaak al bestaande relaties in de wereld van de economie en de politiek. Dat is de huidige mafia. De militaire vleugel is verbannen naar de achtergrond. De politieke en economische vleugel zijn het sterkst ontwikkeld en moeilijker in het vizier te krijgen. De militaire vleugel onderzoeken was makkelijker. De economische en politieke mafia is nu veel machtiger dan voorheen. Ze zijn veel moeilijker waar te nemen. De mafia is nu anders, maar zeker niet minder gevaarlijk.

Cosa Nostra veranderde sterk met de arrestatie van Toto Riìna na de dodelijke aanslagen op Falcone en Borsellino. Totò Riìna’s gewelddadige strategie stortte in. Steeds meer spijtoptanten, of ‘medewerkers van Justitie’ zochten een veilig heenkomen van het zinkende schip en vertrouwden zich toe aan de staat, die op dat moment als sterker dan de mafia werd gezien. Na dat moment van grote zwakte werd de ‘methode Provenzano’ ingezet. Bernardo Provenzano was niet ‘beter’ dan Riìna, maar misschien wel een groter strateeg. De tactiek van de grote aanslagen had zware institutionele repressie tot gevolg. Bernardo Provenzano wilde dat de mafia werd vergeten en de mafia dook onder. De stilte was nodig voor reorganisatie en het omgooien van de strategie. De mafia gaat niet meer uit moorden.

Ik doe veel voor de landelijke antimafia organisatie Libera en ‘Familieleden van mafiaslachtoffers’. De mafia staat dat soort dingen toe. De Democratische Partij stelde me als onafhankelijk politicus kandidaat voor de Europese verkiezingen. Ik haalde 230.000 stemmen, in Sicilië zijn dat er heel erg veel. Maar de mafia staat niet toe dat het politieke veld wordt betreden door personages als ik. En omdat de mafia bepaalde gewoontes heeft ben ik vanaf mijn officiële kandidaatstelling onder bescherming geplaatst. Sinds ik de politiek inging heb ik lijfwachten die gaan en staan waar ik ga. Want de politiek is iets anders. De politiek is een terrein dat zij moeten kunnen controleren, waarin ze hoe dan ook connecties hebben en belendende belangen. En dan zijn er nog de medeplichtigen.

Er bestaat een antimafia die een lege façade is. De antimafia als instrument voor gunsten. En er is de echte antimafia van alledag, van de moeilijke keuzes en niet van een keer per jaar de herdenkingen voor de slachtoffers bijwonen. De Sicilianen zelf gaan niet meer naar de herdenkingen. Die van Falcone en Borsellino zijn tegenwoordig institutionele modeshows met ellebogenwerk voor de eerste rijen. In Via D’Amelio, waar de aanslag op Borsellino plaatsvond deserteerden instituties op hoog nivo de herdenking. Er was geen officiële herdenking en daarvoor is de ontluisterende reden dat er protestmanifestaties tegen de officiële herdenkingen waren aangekondigd. Bang voor de mogelijke protesten trokken de instituties zich terug in een politiekazerne voor een minimale herdenking met een sobere ceremonie, zonder ministers en presidenten.

Sicilië kent het grote drama van onvrije verkiezingen, wat zelfs leidt tot het verkopen van het stemrecht, het enige werkelijke bezit. Goed onderwijs over de waarde van het stemrecht is er niet. Als iemand iets beloofd en jij hebt helemaal niets – behuizing, werk, gezondheid, scholing – dan is het gemakkelijk te zwichten. Helaas verlaagt men zich vaak tot deze praktijken.

Misschien kunnen we het lelijke begrip ‘civiele maatschappij’ veranderen in ‘verantwoordelijke samenleving’ voor een samenleving die langzaam en vermoeid onderweg is, af en toe stilstaat en soms stappen terugdoet, maar die een virtuoze wandeling maakt door de bestaande constellatie van feiten. Voor de magistraten en de politiediensten die onder tragische omstandigheden werken, zonder fondsen of middelen, gedwarsboomd op alle mogelijke manieren. Toch houden ze vol. De grote afwezige en dus de grote schuldige is de lokale en nationale politiek.

Er gaat geen dag voorbij zonder nieuws over in beslag genomen goederen van de mafia, over arrestaties, over ‘onthoofde’ mafiose families. We hebben nog niet gewonnen, maar de percentages zijn veel groter dan voorheen. We kunnen in die zin tussen 1992 en 2009 een enorme kloof vaststellen. De grote afwezige is de politiek die te grote haperingen in haar activiteiten vertoont. Grote onverschilligheid en grote stilte. Zo nu en dan een proclamatie. Alleen maar emotionele reacties, omdat het moet.

Advertenties


Aangifte verdween. Verkrachter was -is?- een politieman.
oktober 23, 2017, 10:26 am
Filed under: Frankrijk, MeToo | Tags: , ,

Eindelijk is dat verhaal waar ik al jaren last van heb, nu gepubliceerd in Vrij Nederland

Het was niet mijn eerste poging. Zo was daar o.a. de Volkskrant, die het verhaal niet wilde publiceren, maar wel graag wilde dat ik een onderzoek deed naar actuele statistieken en praktijken rond verkrachting in Nederland. Een idioot voorstel. Ik zei ze dat ik dat niet wil, niet kan, ik heb echt meer dan genoeg aan ‘mijn eigen’ verhaal dat niet ‘eigen’ voelt want het is iets dat me is aangedaan. En dat iets heeft geen zier te maken met vrije wil. Wel met autoriteiten die zichzelf beschermen, iets dat ik ook wel ken van misdaad-clans.

#metoo 

https://www.vn.nl/metoo-aanklacht-verdween-als-verkrachter-politieman-is/



Romeinse bomen in herfsttooi
augustus 9, 2017, 6:49 pm
Filed under: Klimaatverandering

Het lijkt wel herfst in Rome. De bladeren aan de bomen kleuren geel en bruin. En dwarrelen neer. Maar het is augustus, en de temperaturen liggen al sinds weken rond een zweterige veertig graden. Al sinds april heeft het hier niet meer geregend, zeggen de mensen. De bomen verzwakken. Kunnen ze dit overleven?

Siccità Roma agosto 2017

 

 

 



Het Rapport ‘Cerca Trova’
mei 29, 2017, 1:58 pm
Filed under: 'nDrangheta, camorra, Italië, Mafia, Nederland, Uncategorized

Een analyse van de Italiaanse maffia in Nederland

Het project Cerca Trova is in augustus 2012 begonnen als samenwerkingsverband van de Nationale Politie, de Belastingdienst, de FIOD, en het Openbaar Ministerie . Het project werd in 2015 inhoudelijk afgesloten en de thans voorliggende rapportage werd vastgesteld in april 2016. Dit rapport is opgesteld door een schrijfgroep bestaande uit medewerkers van het projectteam, onder eindredactie van prof. dr. T. Spapens, hoogleraar criminologie aan Tilburg University.

In dit rapport staan de volgende onderzoeksvragen centraal:
1. Wat is de aard en reikwijdte van de criminele activiteiten van de Italiaanse maffia in Nederland?
2. Welke maatregelen kunnen daartegen worden genomen?

PDF link :: Rapport Cerca Trova

 



LETIZIA BATTAGLIA
mei 20, 2017, 2:34 pm
Filed under: Italië, Mafia

Fotograaf in Palermo, Sicilië

“Ik heb een mist van vernedering zien neerdalen over onze levens.”

“Op 5 maart 1935 werd ik geboren. Mijn vader was zeeman. Tijdens de oorlog woonden we in Palermo en Napels. We waren erg arm. Een buurvrouw in Napels bracht ons op een dag een brood, dat maakte mijn moeder aan het huilen. Als kind had ik het geluk in de meer open cultuur van Triëst te wonen. Daar kon ik me vrij bewegen en fietsen. Terug in Sicilië verbood mijn vader me zulke uitstapjes. Een meisje mocht zich niet vrij bewegen in de burgerlijke, drukkende, erg ouderwetse omgeving waarin ik opgroeide. Maar Palermo was een rustige stad en er was geen mafia toen ik er als tienjarige terugkwam. Het was een stad met een verhaal, een verleden en misschien wat ouderwetse gewoonten. Maar geen mafia.

De mafia bestond op het platteland om de aristocratie van dienst te zijn. De edelen die in vrede wilden leven gebruikten daar de mafiosi voor. De boeren-mafiosi verdedigden hen tegen de arme boeren. Dat was de mafia. Daarna wilden ze meer macht en kwamen naar de stad. Toen was ik al iets groter. Mijn jeugd gaat niet over mafia. Die kwam later.

Met het bloedbad van Viale Lazio in 1969 werd duidelijk dat de mafiosi naar Palermo waren verhuisd om er te gaan bouwen. Het geld daarvoor kwam van de staat, en de mafia haalde dat naar binnen om het nieuwe afschuwelijke Palermo rond het oude centrum te bouwen. In 1970 vluchtte ik met mijn dochters naar Milaan en begon er te werken als journalist voor de Palermitaanse krant L’Ora. Ik was hartstikke arm. Uit geldnood verkocht ik mijn artikelen ook aan andere kranten, maar zonder foto’s werd dat niks, dus kocht ik een heel goedkoop klein cameraatje en begon met fotograferen.

In 1974 haalde L’Ora me naar Palermo, als fotograaf. En meteen begonnen er verschrikkelijke dingen te gebeuren. Moorden, aanslagen, bommen. Grote delicten. Pas in 1976 kreeg ik in de gaten wat er gebeurde en was verbijsterd. Ik wilde dat niet. Ik wilde een reportagefotograaf zijn, maar niet zoveel geweld registreren. De passie, de geobsedeerdheid om overal bij te moeten zijn en een zekere militante inzet kwamen later.

De mafia werd zichtbaar door de moorden in de jaren zeventig. En door de drugs. Alles is ontstaan uit de drugs, want daar hebben ze heel veel geld aan verdiend. Als we de drugs liberaliseren heeft de mafia een inkomstenbron minder. Eind jaren zestig begonnen de jongeren in Palermo drugs te gebruiken. Heroïne. De cocaïne kwam later, al was het er wel voor de elite. Daarna begonnen de bommen. Tegen winkels, en drie keer bij mijn eigen krant L’Ora. En er werd een journalist vermoord. Wat zeg ik?! Twee! Mauro de Mauro, een beroemde journalist en een beetje mysterieus personage, verdween. En correspondent Giovanni Spampinato werd vermoord omdat hij over extreem-rechts en de mafia had geschreven.

We organiseerden exposities van onze eerste foto’s over het geweld en de armoede. Instortende huizen, de eerste drugsdode door overdosis. Zoveel stond in verband met de misère. Op een van de grootste pleinen van Palermo, het Politeama hingen we de foto’s aan grote panelen. En de mensen kwamen. Daarna deden we op een zondagochtend hetzelfde in Corleone met mijn foto’s van Luciano Liggio, destijds een grote boss van de Corleonese mafia. Maar toen de mensen zagen dat we foto’s van mafiosi ophingen liep het plein binnen vijf minuten leeg. Er was feest in het dorp, maar iedereen ging weg en wij bleven daar met onze arme foto’s achter. Haastig, bang, vertrokken wij toen ook.

Ik heb een mist van vernedering zien neerdalen over onze levens. Er is minder direct geweld, zijn minder moorden, maar het mafiageweld is anders en sterker dan voorheen door belangrijke institutionele politieke steun. Het is slechter geworden, want de vernedering is constant. Berlusconi’s feesten zijn zo bezien maar marginale kwesties. Smokkel, drugs, publieke werken, illegalen, de pizzo, het ‘protectiegeld’. Àlles wordt door de hedendaagse mafia bestuurd. De mafia is overal. Cosa Nostra vermoordt nu geen mensen van de instituties meer omdat er een groot akkoord is gesloten tussen de staat en de mafia. Het ‘pact’ waaraan rechter Paolo Borsellino geen deel wilde hebben, en dat hij nooit zou hebben geaccepteerd. Dat is de reden waarom hij is vermoord.

Totò Riina en Bernardo Provenzano werden gearresteerd toen ze niet meer van nut waren, of zelfs lastig voor de mafioos-politieke macht. De mafia van Corleone was heel erg gewelddadig en niet de hele mafia was het daarmee eens, dus zijn ze op een gegeven moment gearresteerd. Die oorlogshitsers van de mafia zitten in de gevangenis. Maar de anderen?

Voor dertig ondernemers die geen pizzo betalen, zijn er duizenden die wel betalen. Dus er is niets veranderd. De regering valt de mafia niet aan, vernietigt haar niet, pakt alleen een deel van de mafia aan. In de Palermitaanse ZEN buurt (Zone Expansie Noord) is de school vernield, want de mafia wil niet dat kinderen leren en kennis opdoen. Kinderen van tien jaar staan er op de uitkijk voor de drugsdealers. Als je in ZEN een kind op een straathoek ziet staan, is het daar neergezet om te waarschuwen wanneer er een politie auto aan komt.

Er is veel armoede. De mafia kan de mensen helpen omdat ze veel winst maakt en in verkiezingstijd deelt de mafia geld en kado’s uit voor een stem op een bepaalde politicus. Er zijn er die uit het niets worden gekozen omdat ze tien kilo pasta uitdeelden, of een nieuwe telefoon gaven. Wij hebben hier al tweehonderd jaar de mafia, de camorra, de ‘ndrangheta en die hebben meer macht dan ooit. Waarom?

Omdat de mafia de stemmen naar de politici brengt. De mensen stemmen op die politici waarop de mafia bouwt, die wetten zullen maken die de mafia goed uitkomen, en die de mafiosi zaken laten doen en beschermen.

We sloten een mooie vriendschap met een wonderbaarlijke politieman, die Boris Giuliano heette. Hij was vice- hoofdcommissaris in Palermo en hoofd van de Squadra Mobile. Hij was de eerste echte politieman die niet als een sbirro, een smeris was. Die niet tegen de burgers was. Hij was geweldig met zigeuners, terwijl de politie over het algemeen verschrikkelijk omgaat met zigeuners. Maar Boris Giuliano werd vermoord. En dat was het het maximum.

Nee, dat was het niet. Het was steeds het maximum. Het was het maximum met Giovanni Falcone en Paolo Borsellino. Iedere keer dat ze iemand vermoordden dachten we: “Dit is het maximum!” Ze hadden Boris vermoord in een kleine bar. Hij was achter de kassa gevallen, op de grond. De politie liet foto’s maken niet toe, en ik kon het ook niet. Het was te sterk. De mafia zou trots zijn geweest op die beelden. Jonge politieagenten schreeuwden en huilden door de straten, ze beukten met hun vuisten tegen de muren. Waren wanhopig nu ze hadden begrepen dat er vreselijke dingen gebeurden.

Verschrikkelijke jaren. Mijn rol als fotograaf was minimaal. Anderen geloofden dat via de politiek veranderingen konden worden verwezenlijkt. We kregen Leoluca Orlando als burgemeester. Die was goed. Elke boom die werd geplant, iedere bloem die werd gezaaid, afval dat werd opgeruimd, het waren allemaal tekenen van de strijd tegen de mafia.

Het waren belangrijke jaren, die misschien nergens toe hebben gediend. De doden hebben nergens toe gediend. De opofferingen van de rechters Falcone en Borsellino, Chinnisi en Terranova, van politicus Pio La Torre en politieman Boris Giuliano. De politieke klasse is die het is. En het Zuiden wordt arm gehouden. Waarom maken de politici geen wetten die de mafia blokkeren? De mafia moet niet bestaan, de camorra moet er niet zijn. Waarom lopen we door een stad waar kleren worden verkocht van Christian Dior, waar rijkdom bestaat voor de burgerij, onder de aanwezigheid van, je niet weet waar, op de hoek van de straat, in een auto, je weet niet wie het zijn, de mafiosi, je weet het niet echt.

==//==

Mijn interview met Letizia Battaglia, gehouden in Palermo, 2010.

Dat was in het kader van een stuk of 25 interviews met diverse Sicilianen tegen de mafia, voor het helaas niet gepubliceerde boek BASTA!



Er was eens ..
juli 16, 2015, 3:26 pm
Filed under: 'nDrangheta, Iraq | Tags: , , , , , , , , ,

.. een blog die vertelde over de mafia&Co en zo.

Deze blog startte ik in 2008 na nogal wat vroegtijdse blog-ervaring die ik sinds 2003 opdeed in het kader van streamtime.org met de bloedserieuze blogs die werden geschreven in bloody Irak. Chat-sessies tot diep in nachten met bloggers in Bagdad en andere plekken in Irak. Iraakse bloggers die vertelden, schreven, en meningen formuleerden die ze het publieke veld van het in 2003 nog mainly engelstalige web op slingerden. Hoewel alles in Irak snel verslechterde, was er veel hoop dat de toekomst ook goeds zou brengen. Van die hoop is weinig meer over. Iraq is a mess.

Blogs in het Farsi kwamen in diezelfde tijd enorm op. Ik schreef over Hossein – aka Hoder – Derakhshan, die een belangrijke rol had gespeeld in de groei van het Iraanse bloggers-netwerk. Hoder is nu vrij, na jaren in de Iraanse gevangenis te hebben gezeten. Geen idee hoe het nu met hem gaat. Of, toch: ‘The Web We Have to Save’

Eerder, in 2006 ging ik onderuit. Maar ging daarna weer steeds harder aan de slag. Onderzoeken, artikelen, radio.

Met futiliteiten had ik afgerekend. Dacht ik.

Maar het eindeloze getut over redelijke betalingen en het niet nakomen van afspraken bleek slopend.

En in 2012 was ik ook nog even bezig met het uitzoeken van het vervolg op een aanklacht die ik zelf had ingediend, in het verre 1982, in Parijs. Die aanklacht deed ik op het hoofdbureau van politie op het Île de la Cité, na te zijn gegijzeld en verkracht door een Parijse politieagent. Na ontzettend veel telefoontjes, briefwisselingen en onhandig uitzoekwerk in het Frans dat ik sindsdien slecht beheers, kreeg ik een brief met de mededeling dat er van mijn aanklacht destijds geen spoor meer was terug te vinden.

Toen ik mijn aanklacht indiende, was daar de hele Parijse politietop bij aanwezig.

Het Nederlandse consulaat had ik op de hoogte gebracht – maar de diplomatieke vestiging hielp me op ondiplomatieke wijze niet.

Sinds die brief uit Parijs leek àlles futiel. Mijn motivatie was kapot.

Dat heeft even geduurd.

carciofata-niscemi



Operazione Mauser
juli 31, 2014, 10:48 am
Filed under: 'nDrangheta, Italië, Nederland

Eerste summiere berichten over een serie van zestien arrestaties vandaag in Nederland, Duitsland en de Italiaanse regio Calabria, in het kader van ‘Operazione Mauser‘.

In ieder geval één Nederlander, M.F., is daarbij opgepakt.

De operatie wordt geleid vanuit de DDA-antimafia-pool van de rechtbank in Reggio Calabria en is gericht tegen de ‘ndrangheta.

-Update-

De lijst namen van de 16 arrestaties staat online, te lezen in het uitgebreide arrestatiebevel (Italiaans):