Grijnst Balkenende ons tegemoet in TV-spotjes: Kijkt naar Nederland 2! (Vanavond) Kijkt hoe moedig mensen met deze ziekte omgaan!
Vanochtend zag ik E, een oude schoolvriendin. We hadden elkaar in geen 25 jaren gezien.
Allebei hebben we heel recent een lange gatverdammese rottijd doorgemaakt door kanker en we weten pas kort van elkaars kankers. (Meer…)
Dit schreef ik in oktober 2003, over mezelf en een akkefietje in 2002.
Waarom richt de woede zich keer op keer op vrouwen?
Ik sta graag open voor vele manieren van menselijk bestaan, maar niet zo open dat mijn hersens eruit vallen. En ik word al wat simpel na een paar van deze akkefietjes.
Daar gaan we weer: Marokkaanse jongens zijn wederom dagelijks onderwerp van discussie. Meer dan een jaar geleden schreef De Groene Amsterdammer dat het weer rustig was op Station Lelylaan. Behalve na vijven als de vrij speciale beveiligingsdienst To Serve & Protect naar huis gaat. Dat veranderde iets, hun dagrooster loopt nu van 13.00 tot 21.00 uur.
Minister Remkes noemde een paar weken terug: “Een probleemplek als Station Lelylaan”. Hij kreeg daarop kritiek en nam zijn woorden terug. Wat mij betreft had dat niet gehoeven. Voor je rust is het beter Station Lelylaan te mijden. Hoewel, het schijnt inderdaad beter te gaan wanneer de bewakingsdienst To Protect & Serve zich er ophoudt. Maar hun mandaat omvat alleen de ruimtes binnen de stations, dus bij de fietsenstalling en de tramhaltes blijft het slecht vertoeven.
Mezelf overkwam het op een vrijdagavond begin juni vorig jaar [02]. Ik stapte uit de tram bij Station Lelylaan. Als uit het niets werden een paar rotopmerkingen naar mijn hoofd geslingerd en: “Je bent een dronken vrouw!” Nog voor ik me had omgedraaid om de schreeuwer in het vizier te krijgen raakte een keiharde schop mijn rechterknieholte. Ik verloor mijn evenwicht. De volgende trap raakte links mijn kaak, keel en oor. Meer trappen volgden. Ze hadden mooie nieuwe schoenen aan met puntneuzen, ze waren met zijn tweeën, en ze waren Marokkaanse jongens.
