La Tana

Voorafgaand aan een diner met de ‘zwarte adel’ van Italië had Berlusconi zich nog helemaal niet uitgelaten over de situatie van Eluana Englaro, de comapatiënt die afgelopen zondag, zeventien jaar na haar fatale ongeluk, in het ziekenhuis La Quiete in Udine overleed. Haar vader Beppino had meer dan tien jaar juridische strijd gevoerd om haar legaal te mogen laten sterven. De artsen hadden Eluana een ‘ondode’ genoemd. Een jaar na haar ongeluk was duidelijk dat ze nooit meer bij bewustzijn zou komen.

Het adellijke diner vond plaats op 4 februari 2009, thuis bij prinses Nicoletta Odescalchi, in de salons van het paleis aan het plein Santi Apostoli in Rome waar een van de mooiste schilderijen van Caravaggio hangt (de bekering van Saul).

De premier zat er – met zijn schaduw Gianni Letta – aan tafel met graven, markiezen, hertogen en prinsessen die dubbel en dwars zijn verbonden aan het Vaticaan.

Zo defileerden er de Chigi’s, de Sforza Cesarini’s, de Pallavicini’s, de Ruspoli’s, de Orsini’s en de Massimo’s, Torlonia’s, Borghese’s, Pacelli’s, Colonna’s. Ook de koningin en mondain zwaargewicht van de hoofdstad was aanwezig, Maria Angiolillo, die aan haar salontafel politieke scenario’s voor allianties beraamt en demonteert. Maria Angiolillo is de weduwe van Renato, stichter – in de kwalijke reuk van de vrijmetselaarsloge P2 – van de uiterst rechtse krant Il Tempo. Renato werd opgevolgd door Gianni Letta die de directeursfunctie 15 jaar bekleedde. En minister Sandro Bondi was er ‘om prinses Nicoletta Odescalchi persoonlijk te bedanken voor het uitlenen van de waardevolle Caravaggio voor een tentoonstelling.’

In het paleis van de Odescalchi was de hele ‘zwarte aristocratie’ present die historisch verbonden is aan Vaticaan en Opus Dei. (Terwijl ik hierover lees en schrijf denk ik ineens aan de verontrustende scene uit de film ‘Eyes Wide Shut’ van Stanley Kubrick, waarin de gemaskerde aristocratie vreemde rituelen uitvoert met naakte, eveneens gemaskerde vrouwen, op een gevaarlijk bal, in een landhuis).

De adel die haar opwachting maakte bij dit diner zijn dezelfde personen die elkaar in september 2000 ontmoetten voor de heiligverklaring van hun ‘koningspaus’ Pio IX. Die paus had zich een ‘gevangene van de Italiaanse staat’ genoemd, maar was daarentegen een symbool van het absolutisme en de arrogantie van de kerkelijke macht. Tijdens die gelegenheid waren er ook exponenten van de ‘Militia Christi’ en van het ‘Centro Culturale Lepanto’, de meest reactionaire randgroepen van het katholieke extremisme, vaak gelieerd aan ‘radicaalst-rechts’.

Het vereist werkelijk geen greintje fantasie om te concluderen dat Berlusclonus zich ook een ‘gevangene van de staat Italië’ voelt.

En op die avond in huize Odescalchi zijn er waarschijnlijk meer besluiten gevallen dan ’slechts’ de te volgen lijn in de ‘zaak Englaro‘.