Ingedeeld onder: Italië, Media | Tags: Art Erios, Ciriaco De Mita, Clemente Mastella, Italië, Justitie, Mafia, Media
Clemente Mastella, de Italiaanse minister van Justitie is eigenlijk journalist, of liever: dat was hij 132 dagen, vanaf 19 mei 1975, toen hij zich liet installeren als journalist binnen de Rai-staatsomroep door de erg machtige christen-democratische politicus Ciriaco de Mita. In Napels, want Mastella komt oorspronkelijk uit Ceppaloni, bij Benevento, iets ten oosten van de stad.
Hierover zei Mastella zelf: “De Mita zorgde voor mijn positie binnen de Rai, waar toen drie dagen van stakingen volgden tegen mijn contract. Tegen mijn collega’s zei ik slechts: ‘En jullie zijn zeker via eerlijke competitie binnengekomen!’”
MastelCard
Mastella verruilde zijn journalistieke carriere voor een politieke, eerst in het Italiaanse parlement. Met het oog op de verkiezingen van 20 juni 1976 had hij een tactiek:
Er zijn weer rellen in Parijs en ik heb zo mijn eigen redenen werkelijk geen splinter sympathie te voelen voor Parijse agenten.
Het is een rotverhaal en de dynamiek is nog niet duidelijk, maar hoe het ongeluk tussen de politie en de jongens in Villier-le-Bel ook werd veroorzaakt, in alles wat nu oplaait en nog zal laaien lijkt het een hard feit dat de politie de twee jongens voor dood op straat heeft laten liggen.
De Parijse politie is goed in het maken van vijanden. Fijn.
Update: Le Monde heeft geschreven dat de versie zoals verteld door de politie niet zou kloppen. Eea uit de beelden par une vidéo amateur.
Vraag 1
is het een provocatie?
La Haine – 1995 [in zwartwit en shlonek]
Gisterochtend zat Andrea Vreede bij het radioprogramma Vroege Vogels. Zij is NOS correspondent in Italië en haar eerste reportage voor het journaal ging over de katten in het Colosseum. Over het Italiaanse milieu, de Italiaanse natuur, had ze de NOS ooit een reportage voorgesteld over de Italiaanse truffels, zo vertelde ze op de radio, maar het journaal zag daar niets in. Over het milieu in Italië zou volgens Andrea vrij weinig te melden zijn, want de dramatische rampenfaktor zou ontbreken.
Wuuuhhahahahahahahaaaaahhh!
Terwijl ik er naar luisterde dacht ik: niet op reageren, NIET op reageren…
Ingedeeld onder: Media | Tags: Manufacturing Con/Dissent, Media, Michael Moore
Heel erg leuk om eens iets minder leuks over Michael Moore te lezen!
In L’Unità van vandaag staat een stuk over het Torino Film Festival dat nu bezig is.
De sectie ‘De Staat der Dingen’ werd geopend met een film die de naam ‘Manufacturing Dissent‘ draagt. De titel verwijst naar ‘Manufacturing Consent: Changes in the Labor Process under Monopoly Capitalism’, van Michael Burawoy’s boek uit 1979.
Noam Chomsky publiceerde met Edward S. Herman in 1988 het boek ‘Manufacturing Consent: The Political Economy of the Mass Media’, dat als basis diende voor de documentaire ‘Manufacturing Consent: Noam Chomsky and the Media’ uit 1992.
‘Manufacturing Dissent’ werd in strakke ‘Moore-stijl’ gemaakt door Rick Caine en Debbie Melnyk, twee Canadese regisseurs die een documentaire wilden maken over hun grote idool, Michael Moore.
‘La vita rubata’ is een tv-film gebaseerd op het verhaal van Graziella Campagna. Ze werd op zeventienjarige leeftijd gedood omdat ze op 12 december 1985 ooggetuige was van een mafia delict.
De TV-film zou op 27 november 07 door de Italiaanse RAI-1 Staats-TV worden uitgezonden, maar dat is nu uitgesteld.
Want:
Minister van Justitie Clemente Mastella zou een brief hebben gestuurd aan de generaal-directeur van de RAI, Claudio Cappon, waarin hij verzoekt de film uit te stellen.
De moordenaars van Cosa Nostra, die in de eerste graad werden veroordeeld voor de moord op het meisje, tekenden hoger beroep aan. Die zaak dient op 13 december.
En juist nu laait wederom het schandaal hoog op over het belangenconflict van Berlusconi, waarin ‘nieuw’ is dat hij veel directer invloed uitoefende over de programmering van de Rai-televisie dan tot nu werd aangenomen. En dat dan naast de media macht die hij uitoefent via zijn eigen Mediaset kanalen. Reeds.
Bron: La Sicilia
… hoorde ik net een presentator zeggen:
“Ondernemerschap is toch dàt: met je ballen op het blok!”
Jemigdepemig!
Daar staat zelfs het begrip ‘glazen plafond’ lichtjaren vandaan.
Dit schreef ik in oktober 2003, over mezelf en een akkefietje in 2002.
Waarom richt de woede zich keer op keer op vrouwen?
Ik sta graag open voor vele manieren van menselijk bestaan, maar niet zo open dat mijn hersens eruit vallen. En ik word al wat simpel na een paar van deze akkefietjes.
Daar gaan we weer: Marokkaanse jongens zijn wederom dagelijks onderwerp van discussie. Meer dan een jaar geleden schreef De Groene Amsterdammer dat het weer rustig was op Station Lelylaan. Behalve na vijven als de vrij speciale beveiligingsdienst To Serve & Protect naar huis gaat. Dat veranderde iets, hun dagrooster loopt nu van 13.00 tot 21.00 uur.
Minister Remkes noemde een paar weken terug: “Een probleemplek als Station Lelylaan”. Hij kreeg daarop kritiek en nam zijn woorden terug. Wat mij betreft had dat niet gehoeven. Voor je rust is het beter Station Lelylaan te mijden. Hoewel, het schijnt inderdaad beter te gaan wanneer de bewakingsdienst To Protect & Serve zich er ophoudt. Maar hun mandaat omvat alleen de ruimtes binnen de stations, dus bij de fietsenstalling en de tramhaltes blijft het slecht vertoeven.
Mezelf overkwam het op een vrijdagavond begin juni vorig jaar [02]. Ik stapte uit de tram bij Station Lelylaan. Als uit het niets werden een paar rotopmerkingen naar mijn hoofd geslingerd en: “Je bent een dronken vrouw!” Nog voor ik me had omgedraaid om de schreeuwer in het vizier te krijgen raakte een keiharde schop mijn rechterknieholte. Ik verloor mijn evenwicht. De volgende trap raakte links mijn kaak, keel en oor. Meer trappen volgden. Ze hadden mooie nieuwe schoenen aan met puntneuzen, ze waren met zijn tweeën, en ze waren Marokkaanse jongens.
Ingedeeld onder: Italië, Media | Tags: (politie)- moorden Italië, Aldo Bianzino, Federico Aldrovandi
Het is wel vier maanden later en grijs en grauw met regen. Geen haar op mijn hoofd die erover denkt erop uit te trekken. Er is ook bepaald geen reden voor. Bovendien lijkt het droevig weinig uit te maken of je als journalist eventueel verre en lastige paden betreedt. Het gaat niet om exclusiviteit van het materiaal, of hoe het bij elkaar gesprokkeld is, hoeveel moeite en tijd erin zit. Nee.
Het gaat erom aan welke kant van de deur je staat. Redacteursdeuren. Of je binnen of buiten het netwerk staat van gecontracteerden. En amici wel te verstaan.
Gelukkig zijn de afwijzingen complimenteus: “Uw onderwerp is prachtig, maar we hebben ons eigen netwerk…”
Intussen stapel ik mogelijke onderwerpen.
Italië heeft mijn volle aandacht weer. Terwijl in dat land de nationale verontwaardiging pas flink werd opgezweept nadat een Roemeen een vrouw had mishandeld, beroofd en verkracht, vielen er zo nog een paar doden in de laars.
Meredith Kercher, een engelse studente werd in haar flat in Perugia gevonden met doorgesneden keel. Die zaak krijgt aandacht. Er zijn een vriendin en twee mannen bij betrokken. Meredith, zo duiden de onderzoekers, wilde waarschijnlijk niet mee doen aan een sexspelletje.
In Rome werd op 26 oktober een Duitse gids, de jonge Sandra Honike, in Hotel L’Ergife in Rome dood gevonden. Ze was verkracht. Een werknemer van het hotel, een Tunesiër is in dit verband aangehouden.
Maar het gaat mij om een andere zaak die geen enkele publiciteit krijgt. Ook hier gaat het om iemand die door geweld om het leven kwam, zo bleek uit de autopsie.
Aldo Bianzino (54), timmerman, stierf in de nacht van 13 en 14 oktober in de gevangenis Capanne van Perugia waar hij vastzat omdat hij twee marihuana planten in bezit had voor eigen gebruik. Op zijn lichaam zijn geen duidelijke externe sporen van geweld gevonden, maar volgens de autopsie had Aldo vier hersenbloedingen, scheuren in zijn lever, en twee gebroken ribben. Aldo was samen met zijn vriendin Roberta gearresteerd. Ze hadden een advokaat gezien. Pas bij het betreden van de gevangenis werd het stel gescheiden. Met Aldo was tot op dat moment alles in orde. Tegen de advokaat had hij gezegd bezorgd te zijn over zijn vriendin.
Aldo had tot die dag geen ervaringen met de politie. De enige – fatale – dag die hij ooit in een cel doorbracht, zat hij in isolement.
Tien dagen na de dood van Aldo hebben zijn vriendin, noch zijn drie kinderen, noch andere familie zijn lijk mogen zien.
De zaak van Aldo Bianzino deed me meteen toen ik er over hoorde denken aan de zaak van Federico Aldrovandi, die plotsklaps in het holst van een september nacht omkwam. Bij zijn dood is politie betrokken. Het proces speelt nu.
